Rozdział III: Wonderful

Dziś jest niedziela, jutro zaczyna się ostatni tydzień szkoły. Koniec roku, to smutne a zarazem wesołe wydarzenie. Lubię się uczyć. Nie posiadam żadnego talentu. Nie umiem śpiewać, rysować, tańczyć. Nauka, to jedyna rzecz, która naprawdę mi wychodzi.

Wstałam, ranek był rześki i ciepły. Pierwsze promyki słońca dobijały się przez okna by zagościć w mych skromnych progach. Pogoda zapowiadała się świetnie, jednak nie ucieszyło mnie to zbytnio. Gdyby tylko zaczęło padać, to tak wiele? Proszę jedynie o burze, chociaż na chwilę. Chcę spotkać tą Istotę!

Ubrałam się jak zwykle, nienagannie. Czarna spódnica do kolan, biała bluzka i czarne buty z płaską podeszwą zdobiły moje ciało. Wychodząc z domu, obrałam kierunek w stronę kościoła*. Jeśli można go tak nazwać. To po prostu mały budyneczek z kamienną wieżą, w której chowa się dzwon z mosiądzu.

Wyglądał, zwykle, niewyszukanie, nieśmiało. Jednak posiada dozę tajemniczości. To tu, ludzie przynoszą swój smutek, żal, wściekłość, ale i radość, miłość, i wszystko, co tylko leży im na sercu. Przychodzą do niego, by wyznać swoje grzechy, przeprosić Boga za każdy upadek duszy, by prosić o siłę. A ja, jestem tu, bo chcę. Zawsze staram się być dobra, żyć według zasad ustalonych przez Niego, Ojca wszystkich na ziemi. On nigdy mnie nie zawiódł, zawsze wysłuchał, może nie rozpieszcza zbytnio swoich dzieci, może nie daje nam tak wielu znaków, ile byśmy chcieli. Wystarczy jedynie, że uwierzymy. A dalej jakoś się potoczy. Pokieruje nas i wyciągnie pomocną dłoń, gdy będziemy szczerze tego potrzebowali. Cierpliwość, to podstawa każdej z wiar.

Klęknęłam i złożyłam dłonie do modlitwy. Prowadziłam ją w myślach, delikatnie i starannie, nie zapominając o podziękowaniach, błaganiach o wybaczenie i prośbach…

Boże, może to zbyt wiele, ale zwracam się do Ciebie z prośbą. Daj mi jeszcze jedną szansę, jeśli uważasz to za stosowne. Pozwól mi, spotkać ponownie tą zagubioną Postać, pozwól mi poznać ją. Amen.

Uczyniłam znak Krzyża i uniosłam wzrok ku ołtarzowi. Pozłacane ramki zdobiły i dodawały blasku temu miejscu. W środku nie dało się nie zauważyć pięknego obrazu Matki Boskiej wraz z małym Jezusem. Po bokach, aniołki i archanioły grały na harfach i trąbkach.

To pewnie z radości. – Stwierdziłam w myślach skupiając się na wnętrzu budowli. Ławki barwiły się na ciemno, obite po części w czerwony materiał.

Podniosłam się z siedzenia i zmierzałam do wyjścia, jeszcze tylko na chwilę odwróciłam głowę i wyszeptałam….

- Proszę…

Szybko znalazłam się w TYM parku. Nogi same mnie poniosły, mimo małego sprzeciwu rozsądku.

Drzewa były w pełni rozkwitu, rosły spokojnie, drzewa nie mają zmartwień, choć czują to, co dzieje się dokoła. Wiedzą, czym jest słońce, spaliny, wiedzą jak przeżyć. Nie proszą się o wycinanie, nie chcą by ktoś zanieczyszczał powietrze. Pragną dawać nam tlen, żeby ludzie, czyli my wszyscy mogli w miarę normalnie egzystować. Dają nam tyle a i tak, w każdym przypadku je krzywdzimy, jak całą przyrodę. Niestety, ona nie ma zdania. Nie może walczyć o swoje prawa. Owszem, niekiedy daje nam popalić. Ale taka już jest, jak kobieta – zmienna. Czasem szczęśliwa, czasem smutna, nieraz w rozpaczy. Była, jest i będzie. Jeśli zginie ona, i nas zabraknie. Takimi prawami się rządzi.

Pragnąc chwili odpoczynku zatrzymałam się i spoczęłam na miękkiej i zielonej trawie. Wokół mnie rosły kwiaty różnej maści, a na nich sielankowo harcowały pszczoły i bąki. Aż nieprawdopodobne, że dwa dni temu działa się tu taka niesamowita i ponad naturalna rzecz. Teraz, przestrzeń promieniała szczęściem i harmonią. Dzieci biegały po podłożu, nastolatki spędzały czas w towarzystwie, niektórzy, bardziej odosobnieni czytali książki w cieniu koron roślin, starsi ludzie wybrali się pewnie na spacer.

Rzuciłam okiem na kierunek, z którego szedł osobnik. W tym momencie, przez głowę przeleciała mi jedna myśl.

Przecież tu jest skrzyżowanie dróg!

Dla was ta informacja jest niezrozumiała. Ale to wielka wskazówka dla każdego mola książkowego! W wielu lekturach i legendach znajdowała wzmianka o skrzyżowaniach dróg, które ułatwiają podróż między światami lub wymiarami. Pogrążyłam się we własnych myślach, nie zważając na czas, rozprawiałam nad wszystkimi możliwościami.

W końcu, z mojej zadumy wyrwał mnie śpiew ptaków. Był wspaniały, brzmiał szlachetnie z pełną gracją i dumą. Nie wiedziałam skąd dobiega. Pragnęłam go słuchać bez namysłu. Te terytorium coraz bardziej nabierało magii, z każdym dniem wydawało mi się coraz bardziej odstające od reszty świata, mimo iż kręciło się tu pełno ludzi. W pośpiechu szli dróżkami, nie potrafiąc się zatrzymać, chociaż na minutę i podziwiać tego pięknego zakątka. Nie wiedzą, co tracą, zagubili się i nie mogą dostrzec prawdziwego piękna. Oczywiście, wygląd, niektórych osób jest również piękny. To dość dziwne określenie….

Wszyscy tak bardzo pragną być idealni, zapominają o innych, o wnętrzu, o sobie. Dążą do perfekcji. Robią bolesne operacie, łamią lub wycinają kości, wstrzykuj różne substancję, krzywdzą własne ciało. Jeśli daje mi to szczęście, nie mam nic przeciwko. Ale niech te zmiany nie przyniosą tragedii…

Uniosłam swoje ciało, które sprawiało wrażenie ociężałego. Snułam je wzdłuż ścieżki, stopniowo robiła się coraz węższa by na skraju zamienić się w zwykły szary chodnik. Już nie oplatała go trawa, nie zdobił koloryt różnorakich roślin. Ciągnął się wraz z ulicą. Nic niezwykłego, nic nieprzyciągającego uwagi….

 ***

*- napisałam kościół z małej ponieważ mam na myśli budynek ;)

Jestem szczęśliwa, że mój blog ma już tyle wyświetleń. Po prostu: SUPER : DD Cieszę się, że komuś przypadł do gustu. Mam nadzieję, że Wam się nie znudzi i rozdział, również, się Wam podoba :)